Sinds de vorige post zijn we langsgeweest bij Case (de engelse versie van Kees) die in de buurt van Tauranga woont. Op een berg met prachtige uitzichten natuurlijk. We kregen een rondleiding door de stad en bekeken een kiwi-plantage en een avocado boomgaard van wat naderbij. Even was het pasen toen we de rijpe gevallen avocado`s mochten oppikken en meenemen (we hebben dus een ganse week ere elke dag gegeten en nog waren we het niet beu :-) ).

Na een nacht in een goed bed zetten we onze (speed-) tocht, zoals Kees het omschreef, verder. En na een stevige wandeling, die we proberen dagelijks te doen, dronken we der ene bij een Berry farm. Daar mocht je zelf je bessen en aardbeien plukken en deze werden dan ook verwerkt in hun lekkernijen. We probeerden frozen yoghurt met een mix van de berry, lekker.

De volgende dag deden we onze mooiste wandeling tot nu toe, door een stukje bos, over de velden, uiteraard vol met schapen, tot aan de rotsen bij de zee. Prachtige views, doorheen een natuurlijke arc en daarenboven onze eerste pinguins gezien. Ze zaten wel te ver voor een mooie foto, hopelijk zien we ze later van dichtbij.

Het landschap geeft steeds prachtige uitzichten, toch voor Ule, want met de smalle rijstroken en kronkelbaantjes op en af de bergen kijk ik liever naar de volgende scherpe bocht (en das enkel als we even niet halthouden).

Via Gisborne, met hoge golven en straffe surfers, door Napier met vele art-deco gebouwen, kwamen we in Palmerston North terecht. Eerst het museum bezocht en het leuke interactieve science centre (krijg Ule daar maar es weg, lol) om daarna Peter Russel te bezoeken. Wederom kregen we een rondleiding met vooral een blik achter de schermen op zijn werk. Peter werkt voor de plaatselijke stadsvolieres die gratis open staan voor het publiek, aangrenzend aan een rozentuin, sportcomplex en natuurgebied (en dat midden int stad).

De volgende dag nam hij ons mee naar Mount Bruce park, waar we de plaatselijke dieren en vogels gingen bekijken en hijzelf een update van zijn kweekprogramma van de blauwe eend kon checken. Met sommige soorten die hij in de stadsvolieres kweekt, helpt hij daarbij ook met enkele conservatieprojecten van de overheid. Quasi elk dier is hier met uitsterven bedreigd door de vele soorten beesten die de Europeanen met zich meebrachten.
Wij kregen voor het eerst duidelijk Kiwi`s te zien en een plaatselijke papegaaiesoort, de Kaka!

We hadden chance die dag want het de hele nacht en ochtend gegoten (we waren vergeten dat da nog bestond) en net toen we aankwamen hield het op. Langs de weg zag je overal water, watervallen en blanke straten. We moeten maar eens overwegen om een regenbroek aan te schaffen...

Toen we wilden vertrekken bij Peter thuis kregen we nog een aardbeving kado. Het was maar eentje van 5.3 en het epicentrum lag 10km verder, 40km onder de grond. Net genoeg om het ganse huis te doen daveren en schudden, zonder enige schade. Best leuk voor ene keer, maar niet 15000 keer/jaar, over het ganse land dan dan wel!

We besloten met het mooie zonnetje een uitsprong te maken naar Lake Ferry om de 250 treden naar de vuurtoren te betreden om een mooi uitzicht te hebben over de baaitjes, maar vooral om de sealkolonie van dichtbij te bezien en amai konden we dicht bij die beesten komen.

Fris roken ze niet en ze lagen in verspreide groepjes te zonnen tussen de rotsen. Als je ze wakker maakt en te dichtbij komt, grommen, grollen, blazen, en weet ik nog wat allemaal, naar je en in de volgende instantie komen ze achter je aan.

Nee deze ging niet even poseren, wel tonen wie zijn territorium het hier was

Natuurlijk moest ik dat eerst aan de lijve ondervinden en Ule die op een afstandje toekeek, snelde algauw weer naar de auto, hehe. Ik bleef van rots tot rots springen, net buiten hun bereik (zo dacht ik toch) om leuke foto`s te maken. Allemaal heel leuk en best spannend en blij dat ik niet op hun menu sta! ;-)

Vandaag zijn we in Wellington aangekomen en hebben we het beroemde Te Papa museum bezocht, best de moeite en interessant. Ule vond het zelfs het beste museum ooit, vooral toen ze de GIANT-SQUID zag, de reuze octopus die in antartica eruit gevist werd en de grootste ooit on display in de wereld.

Vanavond gaan we mosselen friet of een ander Belgisch gerecht gaan eten in het Cafe Leuven om dan morgen in de namiddag al de overtocht met de boot naar het zuideiland te maken... het mooiste stuk (van horen zeggen).

Zonsopgang in Gisborne, nadat we een waarschuwing kregen voor wildkamperen van de plaatselijke ranger.