Salty & Shark Biscuit

Hier zijn we dan weer, voor een laatste keer.

Dinsdagmorgen kwamen we aan in Zaventem, 26 uur na ons vertrek uit Melbourne. Eerst vlogen we met de allernieuwste A380 vanuit Melourne, via Singapore, naar London. Veel films gekeken, veel eten gekregen en ietsje minder geslapen, maar toch een goeie vlucht gehad. In Londen sprongen we dan op een klein vliegtuigje naar Brussel, waar onze bagage niet aangekomen was. Het ging mee zijn met de volgende vlieger, maar we hadden het geluk dat ze de bagage die namiddag nog thuisgebracht hebben.

Nog vlug even terugblikken naar onze laatste dagen in Melbourne. Nog steeds was de tennisgekte aan de gang en hadden wij het geluk wel niet zeker om gratis naar de vrouwenfinale te kunnen. Een van de Belgische supporters die we daar ontmoet hadden, had een mail gestuurd naar de grote baas van Tennis Australia en 20 gratis ticketjes gekregen. En zo konden wij dus mee om heel veel te supporteren voor Justine. We waren uiteindelijk met een groep van 25 Belgische fans en vielen dan ook enorm op met al ons geroep en gezang. Alle camera's op ons gericht voor de match, superveel foto's getrokken van ons na de match en Koen heeft zelfs een interview gegeven aan RTL. Het was een hele toffe belevenis!

Onze thuiskomst is dus goed verlopen, niet teveel last van de jetlag. Ook de koude valt nog mee voor ons, ook al zijn we vertrokken bij 37 graden en in Brussel aangekomen toen het 1 graad was...
Onze vrienden hebben ook gezorgd voor een spetterend welkomsfeestje, ja we zijn goed ontvangen geweest.

En zo zit onze fantastische trip er dus op. Hopelijk hebben jullie genoten van al onze verhalen en foto's, voor ons was het alleszins meer dan de moeite!

Koen en Ule

Heel blij waren we toen we vrijdagavond 15/1 eindelijk het vliegtuig konden nemen richting Melbourne. Nieuw-Zeeland was heel mooi, maar onze voorkeur gaat toch uit naar Australia. En we voelden ons meteen weer thuis hier in Melbourne: mooi weer, vriendelijk mensen en een relaxe levensstijl... Het zal toch met veel spijt in het hart zijn dat we Australia binnen enkele dagen zullen verlaten.

De eerste dag in Melbourne gingen we al meteen naar Melbourne Park om Xavier Malisse, Yanina Wickmayer en Steve Darcis aan te moedigen in hun laatste kwalificatieronde op de Australian Open. Daarnaast kochten we een ground pass voor de eerste en de derde dag. Hiermee kan je alle matchen zien, behalve die in de Rod Laver en Hisense Arena. We gingen er nl. vanuit dat de eerste matchen van Kim en Justine (die altijd op de hoofdcourts spelen) niet zoveel speciaal gingen inhouden en gingen dus liever kijken naar de andere Belgen.

Zondagavond gingen we kijken naar de 4e ronde tussen Henin en Wickmayer en dinsdag zijn we Henin gaan aanmoedigen tijdens haar kwartfinale tegen Petrova. Verder hebben we o.a. ook de Williamszusjes (in het dubbel), Roddick (2x), Jankovic, Dementieva, Wozniacki en Kirilenko zien spelen. En als we niet live gaan kijken, dan kunnen we alles op groot scherm volgen. Heel veel tennis gezien dus de voorbije 2 weken!

De sfeer is echt heel leuk op de Australian Open. Je zit super dicht bij de spelers en maakt alles dus van heel dicht bij mee. Zelfs als je op de laatste rij van de Rod Laver Arena zit, zie je alles nog stukken beter op tv! En dan natuurlijk de supporters die het compleet maken e...

Venus en Serena

Op Federation Square, waar alles op groot scherm te volgen is

We zijn duidelijk niet de enige Belgische supporters!

Onze wangetjes gezien???

Verder hebben we nog niet zoveel andere dingen gedaan hier dan tennis gekeken eigenlijk. Woensdag zijn we naar de zoo geweest wat wel tof was (vooral de platypus!). Wel 12 km gewandeld daarvoor! (we besloten het sportief te houden en de tram dus niet te nemen...) Ook al een aantal keer gaan shoppen en voor de rest gewoon genoten van onze laatste dagen hier in Melbourne.

Dinsdag was het trouwens Australia Day en in tegenstelling tot onze nationale feestdag, houdt dit voor de Aussies heel wat meer in dan enkel een vrije dag. Overal zijn er gratis evenementen (parades, concerten, animatie, BBQ's, enz.). Wij gingen 's morgens gratis ontbijten op Federation Square, samen met 4 andere Belgische tennisfans, alvorens naar Melbourne Park te trekken voor de kwartfinales. En 's avonds konden we nog genieten van een mooi vuurwerk. Ja, de Aussies weten deze dag toch beter in te vullen dan wij Belgen!

Het is wel tof om niet meer in een auto te moeten rondtoeren, slapen, koken, ... We zitten trouwens in een aangenaam hostel, perfect gelegen in het stadscentrum en dichtbij alles. Iedere morgen is er een gratis ontbijt en we hebben ook al 2 keer kunnen genieten van een superlekkere gratis BBQ op het dak van onze hostel.

En zo zit onze prachtige reis er bijna op.... Nog 3 dagen te gaan!

in de zoo...

Al bijna 2 weken terug op het Noord-eiland en met nog 4 dagen te gaan, zit onze trip in NZ er bijna op!

Na de ferry genomen te hebben, verbleven we enkele dagen in Wellington waar we onze tijd vulden met shoppen, een aantal bezienswaardigheden gaan bekijken, naar de cinema te gaan (Avatar in 3D), lopen en relaxen aan het strand. Mooi meegenomen was ook dat we het wereldkampioenschap unicycle konden meemaken. Bij een eenwieler denken wij aan het circus ofzo, maar blijkbaar is dit nog een "stoere" sport. Beetje zoals de skaters doen ze hier allerlei trukjes mee. Ook zagen we Japanse meisjes die een wat elegantere vertoning hadden op de unicycle.

In Wellington hebben wij trouwens als eersten ter wereld het nieuwe jaar ingezet. Eerst gingen we lekker gaan eten, waarna we naar een concert met 3 verschillende groepen gingen kijken. Vooral de laatste band zorgde voor heel veel ambiance en een meer dan geslaagde avond!

New Years Eve

De Japanse meisjes op de unicycle

Een Christmas tree, die nu volop in bloei staat

Vanuit Wellington reden we via de Kapiti kust naar Otake Forks, waar we een wandeling deden in het Tararua forest park. Doordat het er daar de vorige dagen blijkbaar heel veel geregend had, leek het voor ons eerder op een challenger parcour: overal modder met natte, vuile voetjes als gevolg...

Daarna ging het richting Turangi waar we ons transport boekten om de volgende dag de Tongariro Alpine Crossing te doen. Aangezien je bij deze wandeling, die 19,4 (!) km lang is, uitkomt aan de andere kant van de vulkaan, heb je dus vervoer nodig en daarvoor moesten we 70 dollar betalen. Maar het werd een pracht van een wandeling. 's Morgens vroeg opgestaan om op tijd aan het visitor centre te staan, waar we werden opgepikt. 45min later konden we dan aan de wandeling beginnen. Tussen vulkanen (die nog steeds actief zijn) wandelden we eerst helemaal omhoog tot op 1900 meter (we waren wel begonnen op 1100m hoogte en eindigden op 750m). Gemiddeld wordt zo'n 7u gedaan over deze wandeling (pauzes niet inbegrepen), wij deden er 4u15 over en dan nog op mijn tempo! Koen finishte een half uurtje vroeger en onderweg ging hij soms ook wat sneller, om dan even verder mij weer op te wachten. Ja, onze wandelconditie is er goed op vooruit gegaan hier in NZ!

Onderweg hadden we prachtige uitzichten (het was trouwens schitterend weer, een echte meevaller), wandelden we langs lavastenen en zelfs door een krater. Vooral de rode krater vonden we prachtig, net zoals de blauwe meren die we plots zagen toen we ons hoogste punt bereikten. De afdaling was op sommige plaatsen wel redelijk steil, waardoor Koen 2 keer gevallen is op lavastenen (komt ervan als je zo rap gaat e...), met enkele schaafwonden op de poep als gevolg hehe. Toch wel 1 van de hoogtepunten van onze trip in NZ deze dag!

Hmm, hoe geraken we hier het makkelijkste over de modder...

Na een lange dag wandelen, zocht Koen verfrissing in de (ijskoude) rivier...

In Taupo, een stadje dat aan lake Taupo ligt (het grootste meer van NZ), bezochten we o.a. de Huka Falls :geen grote watervallen, maar eerder een grote stroomversnelling in de rivier waarna het water 10m de dieperik instort. Koen kreeg alweer zin om zijn bodyboard uit te halen... Ook bezochten we nog Honey Hive, een honingcentre met zowel bijtjes als allerlei producten en info.

Daarna reden we terug zuidwaarts naar Wanganui, waar we o.a. een glasblazer aan het werk zagen met hele mooie glazen kunstwerken als resultaat. Ik wou er zo een paar kopen...

In het Egmont National Park deden we een wandeling bij Mt Taranaki, opnieuw een vulkaan, om daarna in New Plymouth te belanden. Daar gingen we op zoek naar een sportsbar om Yanina live de finale in Auckland te zien winnen. 'The Belgians' (zo worden onze tennismeisjes genoemd) zijn ook hier heel groot nieuws. Ik kan niet wachten tot de Australian Open begint!
We bezochten ook nog een kleine (gratis) zoo met o.a. aapjes, een rode panda en otters in het Pukekura Park.

Vandaag reden we naar de Mangapohue natural bridge (een natuurlijk boog uit limestone) en de indrukwekkende Marokapa falls, waarschijnlijk de mooiste waterval dat we hier al gezien hebben.

De Huka falls

Mt Taranaki

De natuurlijke boog

Marokopa falls

Onze laatste dagen in NZ zullen we bij John in Matapouri spenderen, waar we ook al enkele dagen verbleven in het begin van onze reis hier. We hebben nu zowat alles gezien hier wat we wilden zien. Vrijdagavond vliegen we dan over naar Melbourne om onze laatste 17 dagen aan de andere kant van de wereld te spenderen....

Eerst en vooral willen wij iedereen prettige feesten wensen! Hopelijk hebben jullie kunnen genieten van het lekkere eten en de cadeautjes, iets waar wij alleen maar kunnen van dromen...

De voorbije 2 weken hebben we niet echt veel spannends gedaan. We verbleven enkele dagen in Dunedin, waar we zoals altijd het stadje wat verkenden (art gallery en museum waar we o.a. keken naar "the march of the penguins"). Omdat het zo koud was toen (14 graden overdag) gingen we ook eens naar het zwembad (met hot tub!) om wat op te warmen. Ook nog 2 leuke 'bezienswaardigheden' in Dunedin: De steilste residentiele straat ter wereld (19 graden, ik zou er niet iedere dag willen op fietsen hoor...) en een brouwerij met een echte tap aan de muur buiten waar je zuiver bronwater uit kon halen.

Na Dunedin reden we via de kust wat verder omhoog met onderweg enkele leuke wandelingen en plaatsjes. Naast opnieuw enkele zeehonden en zeeleeuwen, zagen we ook een Royal albatros kolonie, de enige broedkolonie op het vasteland ter wereld! om elk 30 dollar inkom te betalen, hadden we geen zin en dus gingen we gewoon iets drinken in het cafeetje van het centrum en bleek dat we ze van daar ook konden zien...
Verder bezochten we nog de Moeraki Boulders. Dit zijn grote rotsbollen op het strand die vroeger in de rotsen zaten. De rest van de rots is met de jaren weggeerodeerd en dus bleven enkel deze hardere bollen nog over.

Het zuivere water recht uit de muur

In het museum...

Tunnel Creek walk ten Noorden van Dunedin

de Moeraki Boulders

We besloten ook om een bezoekje te brengen aan Mt Cook, de hoogste berg van NZ. Helaas hadden we heel slecht weer ginder, zodat een wandeling er echt wel niet in zat. Dan maar wat videofragmenten in het visitor centre bekeken (o.a. van het search and rescue team). Er zijn al meer dan 200 doden gevallen op de berg, allemaal ervaren klimmers... Zegt genoeg over de harde condities bovenop de berg...
Daarna gingen we richtng Lake Tekapo, een meer met helderblauw water en o.a. een klein kerkje dat voor het altaar 1 groot raam heeft met een fantastisch uitzicht over het meer. Mooi plaatsje om te trouwen als je het mij vraagt...

Het enige wat wij konden zien van Mt Cook

Het kerkje aan Lake Tekapo

Daarna reden we terug richting de kust en konden we eindelijk nog eens genieten van mooi weer! In Christchurch vierden we mijn 24e verjaardag onder de volle zon. We genoten van een lekkere maaltijd op een terrasje en met nog een leuk geschenkje kon mijn dag niet meer stuk! Het gebeurt niet ieder jaar dat het meer dan 20 graden is op mijn verjaardag...

Christchurch is trouwens de grootste stad van het Zuid-eiland en waar dan ook het grootste deel van de 1 miljoen inwoners leeft, en toch kan het zijn gezelligheid bewaren. We spendeerden daar dan ook enkele dagen: we hadden een rustige kampeerplaats, er was iedere dag wel wat straatanimatie te zien en het was zalig weer, wat wil een mens nog meer...
Ook Kerstdag vierden we in de buurt van Christchurch, op de Banks Peninsula. Daar brachten we o.a. een bezoekje aan Akaroa, een Frans (!) dorpje dat ons heel gezellig leek, ware het niet dat alles wel gesloten was... De rest van de dag dan nog wat geluierd in het zonnetje, jawel het was 25 graden op Kerstdag!

Eerst een lekkere maaltijd, daarna een nog beter dessert...

Ook Bolleke heeft Kerst gevierd met de vriendjes Wiki en Woki in de van...

genieten van het zonnetje op Kerstdag

Zaterdag besloten we om een ommetje te maken naar Arthur's Pass (een berggebied dat de moeite moest zijn en o.a. ook de verbindingsweg naar het Westen). Het waren niet de mooiste bergen dat we al gezien hadden en nog erger, het zat er vol met sandflies! Die nacht regende het heel hevig en dus maakten we de volgende ochtend een wandeling naar een waterval dat wel heel erg bruisend was door de hevige regenval! Indrukwekkend, maar je had wel een jas nodig, aangezien het water van de waterval tot op het uitkijkplatform kwam!

Tot slot gingen we naar Hammer Springs, het belangrijkste thermisch resort van het Zuid-eiland. We besloten daar dan ook om naar de geothermische pools te gaan: 9 thermische zwembaden, 3 zwavelzwembaden en nog enkele gewone zwembaden en dit met temperaturen tussen de 35 en 41 graden! Alles was in openlucht en het leuke was dat het niet echt warm was buiten en het nog eens regende ook.... Heerlijk relaxen in het warme water dus!

En nog een nieuw hoofdstuk in ons Wicked-miserie-boek: de achterdeur kan plots niet meer open... Er is iets gesprongen (de veer ofzo). Gelukkig heeft Koen ondertussen gevonden hoe hij met veel geklauwter van binnen uit de deur kan opendoen, maar handig is toch ook anders hoor....

De bruisende waterval in Arthur's Pass

Castle hill, puur door de natuur gevormd

Wat een ongelooflijke week hebben wij gehad! Nadat we eindelijk uit Queenstown vertrokken waren, konden we ons klaarmaken voor MIlford Sound. Dit is een plaatsje waar maar 1 iets te doen is: een cruise in de fjorden. Aangezien wij niet zo voor al dat toeristisch gedoe zijn, kozen we voor de kleinste boot met het kleinste aantal passagiers en onze boot ging dan nog eens helemaal tot in de Tasman Zee, mooi meegenomen dus. Enkele mooie watervallen (met regenbogen!), dolfijnen en zeehonden gezien en leuk om eens door een fjord te varen, maar verder niet zoveel speciaals eigenlijk... De weg naar Milford Sound daarentegen...

onze mini-boot naast een grote toeristische boot

's Morgens redelijk vroeg vertrokken om zoveel mogelijk tourbussen voor te zijn. Op deze 120km lange weg (waarlangs je trouwens ook moet terugkeren) zagen we o.a. Mirror lakes, waar we een prachtige weerspiegeling konden waarnemen van de bergen op het meer, prachtige uitzichten op de bergen en verschillende watervalletjes. Op voorhand hadden we wel het weerbericht gechecked en de beste dag gekozen en gelukkig maar! We hadden echt prachtig weer, zeker als je weet dat er de 2 dagen voordien 240mm regen gevallen was!

Onderweg deden we ook een hele mooie wandeling in de bergen tot aan Key Summit op 918m hoogte, met weeral prachtige uitzichten. De Homer tunnel was eveneens leuk om door te rijden: een tunnel dat door de mens is uitgegraven uit de berg met maar 1 verkeersrichting, waardoor je 15min aan de ingang moest wachten tot we door konden. Maar dat vonden we helemaal niet erg, want we stonden vlakbij een gletsjer. waar Koen van de gelegenheid gebruik maakte om eens tot aan het ijs te wandelen.

Eenmaal uit de tunnel begon ik plots iets raar te ruiken. "Oh", zei Koen, " het zal ergens branden". 5 min later merkten we dat het natuurlijk weer onze van was! Massas rook vanonder, de remmen waren een beetje oververhit door het vele remmen bij het naar beneden rijden van de bergen....Wat laten afkoelen dan maar terwijl we ondertussen een korte stop hielden om door een rivier uitgeholde rotsen te zien.
Ja, de Milford Road was echt de moeite, we kunnen ons al voorstellen hoe mooi de rest van het Fiordland National Park niet moet zijn, aangezien daar enkel wandelaars op meerdaagse tochten kunnen komen, zo ontoegankelijk is het....

Mirror lakes

Eenmaal terug uit Milford Sound gingen we via Te Anau richting Invercargill, een stadje dat ons helemaal niet aangenaam leek bij het binnenrijden, maar ons sterk verraste door het interessante museum en het leuke Queens Park met prachtige volieres en een soort kinderboerderij. Onze slaapplaats tussen deze 2 steden was wel minder. Een kampeerplaats in het bos, ideaal dachten we tot we er toekwamen: vol met sandflies (die bijtende vliegjes) en muizen! Er liepen er wel honderd! Het duurde dan ook niet lang of er zat er al 1 (of meer) in onze van (die geraken echt overal tussen).... Eerst wou Koen daar niet weg ('t is maar een muis...), maar toen er 1 over ons bed liep terwijl wij er gewoon op 10cm van zaten en we aan het denken waren dat het een groot probleem kon worden om deze muizen uit de van te krijgen de volgende dag (en maar niet te denken dat ons eten zou worden op gegeten en er 's nachts muisjes over je lopen terwijl je slaapt), besloten we toch maar vlug om de auto toch maar te verzetten tot uit het bos. Goeie beslissing, want door het starten van de motor zijn de muisjes er gelukkig vlug uit gesprongen!

Gisteren was het dan tijd voor de Catlins, een mooie kustregio en het werd een prachtige dag (niet qua weer, want af en toe een goeie plensbui, incl. hagel, maar dat kon onze dag niet bederven!). Beestjes dat wij gezien hebben! Eerst zagen we de Yellow-eyed penguin (de zeldzaamste soort ter wereld) en hoe... We hoorden jongsjes in de struiken en zagen dat er ouders bij zaten. 1 van hen moest naar zee om eten te zoeken, maar kon niet uit de schuilplaats omdat er constant mensen foto's aan het trekken waren en dus in zijn weg stonden (het zijn heel schuwe dieren). Nadat de mensen eindelijk weg waren, ging ik mooi op een rots zitten een beetje verder en nog geen 10 sec. later kwam er een penguin op het strand gewaggeld richting de zee. Ik zat er nog geen 5meter van! Superveel chance gehad! Op datzelfde strand waren er trouwens ook nog fossielen van bomen uit de Jurassic tijd te zien.

Beetje verder zagen we dan Hector dolfijnen, ook uniek! Omdat deze dolfijntjes zo klein zijn (max. 1,6meter), zagen we er wel niet zoveel van. Last but not least... de zeeleeuwen! We liepen op het strand en daar lag hij: een mannetje en geloof me, ze zijn echt groot (een stuk groter dan de zeehonden dat we nu al een aantal keer hebben gezien). Je moest er normaal zeker op 10 meter van blijven, want ze zijn niet bang van mensen en zouden je dus zeker aanvallen als ze zich bedreigd voelen. Dat kon Koen natuurlijk weer niet veel schelen en dus ging hij er weer zo dicht mogelijk bij met een grommende zeeleeuw (en bezorgde Ule op afstand) als gevolg, klaar om hem aan te vallen (na een kort sprintje stond Koen dan toch weer, voor eventjes, op veilige afstand). Op een andere plaats zagen we dan ook nog een vrouwtje!

mannetjes zeeleeuw

En het vrouwtje

Nugget Point

Een (stuk van een) regenboog op zee

We bezochten ook nog Slope Point, het meest Zuidelijke punt van het Zuid-eiland (maar een goeie 4000km van Antartica...) en de Mclean falls die in een groen paradijs lagen. Een ander leuk moment was toen we de Lost Gypsy Gallery bezochten: een oude bus waar een excentriekeling allerlei rommel in verzamelde, die hij omgevormd had tot echt toffe dingen a la "duw op de knop en 5 meter verder begint er muziek te spelen". Bij het binnenkomen hing een deurbel, waar je uit nieuwsgierigheid eens wou op drukken, met als resultaat dat je natgesproeid werd door een spuitertje....Heel creatief allemaal en heel leuk om te zien. Om onze dag af te sluiten, bezochten we nog Nugget Point. Naast een vuurtoren en prachtige uitzichten, kon je zeehonden zien beneden op de rotsen en een broedende kolonie yellow-eyed penguins, maar dan van ver deze keer en dus niet zo spectaculair als enkele uren daarvoor!

Prachtige dingen hebben we dus weer gezien en dit door gewoon zelf op ontdekkingstocht te gaan... We zijn er zot op!

Hier zijn we weer vanuit het zuiden van Nieuw-Zeeland. De voorbijedagen hebben we hoofdzakelijk prachtig weer gehad, afgewisseld met eendagje kletsende regen.

Maar die regen is welkom, aangezien we niet zo makkelijk zoals inAustralie douches vinden... gooien we tijdens zo`n plensbui allekleren uit om een echte regendouche te nemen. Hehe, over puur natuurgesproken ;-). Op andere dagen vullen we flessen met water die dan de ganse dag boven de warme motor van onze van liggen en hebben we een soort van warme douche s`avonds. (tot zover deze kleine toelichting over ons low-budget reizen)

De sandflies zijn er nog, maar in mindere mate. Tochblijven we lustig krabben aan de vele beten. Het enige dat helpt islange kledij aan te doen en wat repellent, maar wie heeft daar zin inals het boven 25 graden is en stralend zonnetje

De zon is daarbij zo fel, dat na een halfuur rijden zonder zonnebril,je barstende hoofdpijn hebt.

Wederom gingen we op zoek naar penguins tijdens onze wandeling opMonro Beach en in de verte zagen we er ene. Yes, maaar we moesten 50meter afstand houden, om hun jongen en nestelplaatsen niet te storen.En er stond een vrijwillige bewaker toe te kijken dat ditgerespecteerd werd. Dus wederom gene scherpe foto van de Fiordlandcrested pinguin. We blijven proberen.

Zoek Wally, de pinguin in deze foto, lol

Op weg naar Queenstown passeerden we de kawarau rivier, waar veel vanhet smeltwater van de bergen in stroomt, zeer fris dus. En met alleregen in de omgeving stroomt deze ook nog behoorlijk snel, waardoor jeerop kan wildwater raften, kayakken EN bodysurfen.

Wil het nu net lukken dat ik zelf een bodyboard heb, dus ging ik oponderzoek of ik het op mijn eentje kon doen, zonder 150 dollar afgezette worden. (Ja, de tours zijn hier overdreven duur, met derechtstreekse influx van (rijke) Europese toeristen).

Na het bestuderen van zo`n tourgroep en de rivier zelf, waar mogelijk,besloot ik het te doen. Zelf had ik geen zwemvest of helm, maar datmaakte het des te spannender om de grote rotsen te vermijden. Ik dachtanders wel mijn bodyboard als schild te gebruiken mocht het tot eenaanvaring komen.

Wetsuit en flippers aan daalde ik naar de rivier af en Ule ging dan opeen uitkijkpunt een filmpje maken en mij dan op het eind, 6km verder,oppikken.

En het wilde koude water was een enorme rush, zeker na de eerstedeftige stroomversnelling waar je beseft dat je grotendeelsovergeleverd bent aan de wil van het water.

Toevallig de plaats waar Ule aan het filmen was verloor ik evende controle in de rivier en Ule begon te roepen dat ik eruit moestkomen. Ik dacht iets te verstaan dat "het verboden was (om zo in derivier te plonzen)" en toen ze iets riep van "het is echt erg"...Konik nog net op tijd naar de kant zwemmen en eruit komen.

Bllijkbaar was er iets helemaal anders aan de hand. De van wasnamelijk tegen een rots geparkeerd met een enorme bluts tot gevolg.Het lelijke ding startte gelukkig nog en we bolden tot bij eengaragist in Queenstown. Die gaf aan hoeveel de kosten ongeveer zoudenzijn en dat hij pas volgend jaar tijd zou hebben om het te repareren.Gelukkig wist hij erbij te vertellen dat de van nog rijwaardig was endus tuffen we met een ons gehandicapt huisje verder (en het was algeen prestatiebeest, lol).

Bekomen van dit accident stond ik erop dat we first thing in themorning een 2e poging ondernamen om de ganse rivier te bodysurfen,waarbij we een slaapplaatsje gevonden hadden op het eindpunt, 10 meter van hetwilde water.

Ter plaatse zag ik 3 kayakers die net afgedaald waren en klaarstonden om in te pakken en te vertrekken. Vlug een babbeltje geslaanen daarbij mijn plannen van de volgende dag uit de doeken gedaan, deedbij 2 van hen de wenkbrauwen fronsen. Een 3e zag mijn determinatie engaf vlug uitleg over enkele serieuze pijnpunten in de rivier,waaronder een grote golf die je steeds terug naar achteren trekt en waarje niet makkelijk weer uitkomt en VOORAL de draaikolk die naar verluidtniet voor niets MAN-EATER genaamd is (een lichtje ging branden, wanttijdens het verkennen stond er een kruis van een graf naast de riviermet een naam erop, die persoon was dus in `95 verdronken door hettoedoen van de kolk.)

Zoon zot ben ik natuurlijk ook niet, maar het bleek toch goed te doen,mits een klein beetje ervaring. Die had ik dus hopelijk nu opgedaan,dankzij hun aanwijzingen ;-)

En na een slechte nacht, waarbij ik niet kon slapen van de spanning, gingik ervoor. Opnieuw ging Ule een filmpje maken, misschien wel mijnlaatste (niet dus want ik zit hier te typen), en het werd eensuperspannende rit, door het angstig uitkijken naar herkenpunten omuit de rats te blijven. Zonder kleerscheuren erdoor geraakt en doorhet intens ernaar toeleven, best spannend, hehe.

Het filmpje uploaden lukte niet... hierboven een stroomversnelling in de rivier en gelukkig het einde gehaald met een brede glimlach.

Dezelde dag bezochten we dan Arrowtown, een prachtig klein stadje vlakvoor Queenstown, dat dankzij heet mooie weer een provence-gevoel gaf.Daarbij ook nog een terrasje gedaan bij Cafe Bonjour, zal ook welwat aan het zalige sfeertje gedaan hebben.

Kleine huisjes van Chinese goudzoekers uit de 19e eeuw, ook te zien in Arrowtown

Aan de andere kant van Queenstown heb je dan Glenorchy, een stadje dat doodlooptop bergen met sneeuwtoppen, rivieren, bos en andere wildernis. Daar isniet veel te zien maar we beslisten toch om te gaan wandelen. Op weg naar destartplaats van onze tocht, zagen we gele pijlen langs de baan endirect ging een belletje rinkelen, Zou Tyra Banks en haar topmodellenzich hier verschuilen voor opnames? Dat hadden we immers alverschillende keren op de radio vernomen.

En ja we kwamen uit bij een filmset in de middle of nowhere. Geen Tyramaar wel WEER de film Tracker, die we voordien al tegenkwamen helemaalaan het begin van onze trip. Het was de laatste week van de opnames enwe zagen de hoofdacteur (oeps naam vergeten) die ook de hoofdrol in deNZ film "once we were warriors" speelde.

Dan maar aan een steile wandeling begonnen, waar Ule geregeld buitenadem een slokje water nodig had, hehe. Ma serieus, effe wandelen hieris met skibotten een sneeuwpiste beklimmen...

1 van de uitzichten op onze wandeling...

En zo hebben we al 5 nachten een idyllisch kampeerplaatsje gevondennaast Lake Wakatipu.. waar we eergisteren en vanochtend weer wattegenkwamen.

Om het plaatsje te bereiken rij je ongeveer 500 meter op een dirtroadnaar beneden met zicht op het meer en de bergen en geen kat tebespeuren. Tot we een ochtend willen vertrekken en ik iets te verachteruit rij in het gras... ja een beetje zoals we al tegenkwamen,want de wielen draaiden weer zot en we konden geen kant meer uit.Spijtig genoeg vergeten een foto te trekken met de van die bijnaachteruit van de rotsen in het meer tuimelt (lichtjes overdreven,hehe), maar we zaten toch weer knalvast.

Dikke chance dat de eerste auto een local was met 4wd die stopte enons wou eruit trekken. Zeker omdat we toch een halve km van de baanzaten. Na een halfuurtje was alles gefixt, hehe.

En dan deze morgen na een ganse nacht zware regenval, begon het alweerte kriebelen toen ik water zag stromen van de dirtroad. Hoe moeten weboven geraken als we al op platte natte ondergrond vast komen tezitten.

Zonder-opwarming-met-kleine-aanloop-constant-in-eerste-vitesse, naarboven gesjeest. De rotsuitsteeksels die we altijd vermijden om plattebanden te voorkomen, gebruiken als strohalm om onszelf naar boven tetrekken. De wielen die door de modder steeds doordraaiden entegenstuur geven om niet in de kant te belanden.

En yes, we zijn boven geraakt zonder hulp of platte band. De campervan dieik zooo vervloek de godganse tijd, zorgt eigenlijk wel voor een extrapittige touch en avontuur... to be continued...

Vergeten te vermelden dat Queenstown zelf een heel leuk stadje is, daarom dat we hier al bijna een week blijven hangen MET de lekkerste ijsjes in de wereld!! Stillaan bevestigen we de Kiwi-ijsjes-trots, hun ijs is echt REAL ICE CREAMIER...

De weg naar Queenstown is trouwens ook vol met bezienswaardigeheden, zoals watervallen, wilde rivieren, hangbruggen , etc

Lake Sylvan in Glenorchy

De diamond lake walk in Wanaka

Een grote week op het Zuid-eiland en al superveel gezien!

Vanuit Wellington namen we dus de ferry naar Picton. Een rit van 3u30, die snel voorbij ging dankzij de 2 films die we aan boord konden bekijken. Onze 1e stop op het Zuid-eiland was Nelson, waar we naast het museum ook een kijkje gingen nemen in South St, (waarschijnlijk) het oudste straatje van NZ. Er stonden overal gezellige "cottages", leuk om eens door te wandelen. Verder brachten we nog een bezoekje aan de ontwerper van de ring uit Lord of the Rings.

Daarna gingen we richting het Abel Tasman National Park, het meest bezochte NP van NZ (vanwege de goede bereikbaarheid). Daar deden we 2 hele mooie wandelingen langs goudgele stranden en paradijselijke baaitjes. Ook was er een beeldentuin te zien met zelf uitgehouwde houten beelden. Verder bezochten we ook nog Harwood's Hole, de grootste grot op het Z-halfrond (400m diep, 70m breed) door een wandeling te maken door een toch wel mysterieus bos (dat trouwens de locatie was voor Chetwood Forest in LOTR).

Beelden van de uitgestorven Moa

Locatie voor Chetwood Forest

In Pupu Springs zagen we een zoetwaterbron met het helderste water ter wereld, precies uit een sprookje! Je zou er zo willen inspringen (als het niet zo koud was tenminste) of van drinken, maar alle contact met het water was uiteraard verboden. Na de springs reden we door tot Wharariki Beach waar we over zandduinen wandelden tot aan de ruwe zee. Er was daar namelijk massas wind met als gevolg dat we samen wel een zandbak konden vullen met al het zand in onze kleren, schoenen, haar, ...
Hierna daalden we af via de Westkust naar Cape Foulwind lighthouse en een kolonie zeehonden (met baby's deze keer) in Tauranga Bay tot aan de Pancake Rocks. Dit zijn rotsen die precies als pannenkoeken op elkaar gestapeld zijn (en waar wetenschappers nog altijd geen verklaring voor gevonden hebben). Daar waren ook nog eens blowholes te zien, openingen in de rotsen waar het zeewater door omhoog spuit bij hoogtij en ruwe zee.

Pupu Springs

Een Weka met baby

De Pancake rocks

De volgende ochtend brachten we eerst een bezoekje aan lake Brunnel, waar het extreem kalm was (geen wind, geen mensen), alvorens het stadje Hokitika te bezoeken. Van daaruit reden we naar Hokitika Gorge, waar het water gewoonweg turquoise was! Heel mooi! En met een pannenkoekenbak 's avonds in onze van kon onze dag niet meer stuk!
The gorge

Nadat we enkele dagen genoten hadden van zonnig weer (23 graden), kregen we de volgende nacht en dag alleen maar regen, regen en nog eens regen en dit net nu we de gletsjers gingen bezoeken. Daarom maakten we eerst een tussenstopje in Okarito (waar we een strandwandeling maakten en 3 watervallen zagen op het strand) alvorens door te rijden naar Franz Josef Glacier. Daar gingen we een koffietje drinken tot de regen verdwenen was en we eindelijk konden wandelen naar de gletsjer. We deden ook nog 2 korte wandelingen met mooie uitzichten over de gletsjer, maar doordat de wolken zo laag rond de bergen hingen, konden we niet zoveel zien. Hopen dus op beter weer de volgende dag...

Geen regen deze keer, maar wel nog steeds bewolkt. Toch gingen we nog eens kijken naar de lookout en deze keer zagen we al iets meer (maar nog steeds niet de volledige gletsjer). Daarna kozen we voor een flinke bergwandeling tot een ander uitkijkpunt over de gletsjer en dit werd uiteindelijk het mooiste zicht ervan. Van de ene gletsjer reden we dan door naar de andere: Fox Glacier. Hier konden we tot op 80m naderen van de gletsjer en deze vonden we ook de mooiste: een echte grote massa ijs met o.a. een soort grot in het ijs en ijspieken vanboven erop. Laatste stop van de dag was Lake Matheson waar we bij een wandeling rond het meer op een zonnige dag een prachtige weerspiegeling van besneeuwde bergen op het meer zouden moeten zien, maar helaas, de wolken lieten dit niet toe. Het werd uiteindelijk een lange dag met veel wandelen en we waren dan ook echt kapot, maar het was zeker de moeite waard! Om uit te rusten toch maar nog iets gaan drinken, alvorens naar onze kampeerplaats aan het strand te trekken.

Deze kea beet net in Koen zijn vinger... Er stond nochtans " do not feed the birds!"

allemaal foto's van de Franz Josef Glacier

En de Fox Glacier

Lake Matheson (zonder besneeuwde bergen op de achtergrond...)

Zoals jullie kunnen lezen, amuseren we ons hier wel goed! Enige wat we niet apprecieren, is de aanwezigheid van de sandflies. Dit zijn kleine vliegjes die bijten als muggen en het jeukt verschrikkelijk, voor dagen! En er zitten er echt miljoenen! Iedere avond en ochtend spenderen we een eindje om ze allemaal proberen dood te slaan (wat gelukkig nog redelijk goed lukt...). Maar o wee als je er eentje vergeet.....